वीर अस्पतालमा २५ वर्ष बिताएका न्यूरोसर्जन डा. राजिव झाको अनुभव

२५ वर्षअघि…
२५ वर्षअघि, आँखाभरि सपना बोकेर, मनभरि उत्साह लिएर एउटा युवा चिकित्सकका रूपमा म वीर अस्पतालको ढोकाबाट भित्र छिरेको थिएँ । मनमा एउटै चाहना थियो—धेरै सिक्ने, आफूलाई सक्षम बनाउने र सकेसम्म धेरै मानिसको सेवा गर्ने ।
त्यतिबेला सायद कल्पना पनि गरेको थिइनँ, यही ठाउँ मेरो जीवनका २५ अविस्मरणीय वर्षको साक्षी बन्नेछ भनेर ।  आज पछाडि फर्केर हेर्दा लाग्छ—यी २५ वर्ष केवल समयका २५ वर्ष रहेनन् । यी त मेरो जीवनका सबैभन्दा महत्वपूर्ण अध्यायहरू रहेछन् ।

यहीँ मैले अनगिन्ती अनुहारहरू भेटेँ । कसैको आँखामा आशा देखेँ, कसैको आँखामा डर । कसैलाई निको भएर घर फर्किएको खुसी देखेँ, कसैलाई बचाउन नसक्दाको पीडा बोकेँ । कसैका लागि सानो उपलब्धि पनि ठूलो खुसी बन्यो, त कसैको पीडाले मनभित्र गहिरो छाप छोड्यो ।

यहीँ लामा लामा रातहरू बिते । कहिलेकाहीँ थकानले शरीर गल्थ्यो, तर जिम्मेवारीले विश्राम लिन दिँदैनथ्यो । कठिन निर्णयहरू गर्नुपरे । चुनौतीपूर्ण परिस्थितिहरू आए ।कहिले खुसीले मन भरियो, कहिले दुःखले आँखा रसाए । तर ती सबैबीच केही यस्ता सम्बन्ध बने, केही यस्ता सम्झनाहरू जोडिए, जुन समयले कहिल्यै मेटाउन सक्दैन । समय बित्दै जाँदा मैले महसुस गरेँ, वीर अस्पताल मेरो कार्यस्थल मात्र रहेनछ । यो मेरो जीवनको एउटा हिस्सा बनिसकेको रहेछ ।

यहाँका भित्ताहरूले मेरा संघर्ष देखेका छन् । यहाँका गल्लीहरूले मेरा पाइला चिनेका छन् । यहाँका कोठाहरूले मेरा खुसी र पीडाका धेरै कथा सुनेका छन् । सायद त्यसैले होला, वीर अस्पतालसँग जोडिएको हरेक सम्झना आज पनि मनको कुनै कुनामा त्यत्तिकै ताजा छ । म यहाँ सिक्न आएको थिएँ । तर यही यात्रामा सिकाउने अवसर पनि पाएँ । अग्रजहरूबाट सिकेँ, सहकर्मीहरूसँग अनुभव बाँडेँ र मभन्दा पछिल्ला पुस्ताका चिकित्सक, नर्स तथा विद्यार्थीहरूसँगै आफू पनि निरन्तर सिकिरहेँ । मलाई लाग्छ, ज्ञानको सबैभन्दा सुन्दर पक्ष नै यही हो, जति बाँड्यो, त्यति नै बढ्दै जान्छ ।

वीर अस्पतालले मलाई धेरै दिएको छ । त्यसैले यो संस्थाप्रति मेरो एउटा जिम्मेवारी सधैँ महसुस भयो, मैले यहाँबाट जे पाएँ, त्यसको केही अंश भए पनि यही संस्थालाई फर्काउन सकूँ ।  आज २५ वर्ष पूरा हुँदा मनमा गर्व पनि छ, कृतज्ञता पनि छ र एउटा गहिरो भावुकता पनि । गर्व यस अर्थमा कि जीवनका महत्वपूर्ण वर्षहरू यही संस्थाको सेवामा बिताउन पाएँ । कृतज्ञता यस अर्थमा कि यो यात्रामा मलाई विश्वास गर्ने अग्रज, साथ दिने सहकर्मी र मबाट केही सिक्ने अवसर दिने नयाँ पुस्ता पाएँ । र भावुकता यस अर्थमा कि अब समयले बिस्तारै अर्को पुस्तालाई अगाडि आउने ठाउँ दिँदैछ । म अझै केही वर्ष यहीँ सेवा गर्नेछु । अझै केही सपना छन्, केही जिम्मेवारी बाँकी छन् र यो संस्थाका लागि केही गर्न बाँकी छ भन्ने लाग्छ । त्यसैले मेरो यात्रा अहिले नै सकिएको छैन । तर अब जिम्मेवारी बिस्तारै अर्को पुस्तालाई हस्तान्तरण गर्ने समय पनि आएको छ ।

यो पछाडि हट्नु होइन । यो उनीहरूमाथिको विश्वास हो । उनीहरूको ऊर्जा, नयाँ सोच, नयाँ प्रविधि र नयाँ सपनाले वीर अस्पताललाई अझ अगाडि लैजानेछ भन्ने विश्वास छ ।  सायद अब मेरो भूमिका अगाडिको पंक्तिबाट बिस्तारै पृष्ठभूमितिर सर्दै जानेछ । तर मेरो साथ कहिल्यै टाढा हुने छैन ।  जब उनीहरूलाई एउटा शिक्षक चाहिन्छ, म त्यहाँ हुनेछु । जब उनीहरूलाई एउटा मार्गदर्शक चाहिन्छ, म त्यहाँ हुनेछु ।  जब उनीहरूलाई अनुभवको एउटा हात चाहिन्छ, म त्यहाँ हुनेछु । किनकि केही सम्बन्ध पद र जिम्मेवारीले होइन, समय र आत्मीयताले बनाएका हुन्छन् । २५ वर्षको यो यात्राले मलाई एउटा कुरा गहिरोसँग सिकाएको छ– पद परिवर्तन हुन्छ ।  जिम्मेवारी परिवर्तन हुन्छ । पुस्ता परिवर्तन हुन्छ । समय परिवर्तन हुन्छ । तर जसले तपाईंको जीवनलाई आकार दिएको संस्थासँगको सम्बन्ध कहिल्यै परिवर्तन हुँदैन ।

वीर अस्पताल मेरो परिचय हो । वीर अस्पताल मेरो गौरव हो । वीर अस्पताल मेरो जीवनको एउटा सुन्दर अध्याय मात्र होइन– मेरो जीवनकै एउटा हिस्सा हो । सायद त्यसैले वीर अस्पताललाई सम्झिँदा म एउटा भवन सम्झन्नँ । म यहाँ बिताएका ती हजारौँ दिन सम्झन्छु । ती रातहरू सम्झन्छु । ती अनुहारहरू सम्झन्छु ।ती सफलताहरू सम्झन्छु । ती पीडाहरू सम्झन्छु । र ती मानिसहरू सम्झन्छु, जसले मेरो २५ वर्षको यात्रालाई अर्थपूर्ण बनाए ।

जीवनले अब मलाई जहाँ पुर्‍याओस्, जति टाढा लैजाओस्, मेरो मनको एउटा कुनामा वीर अस्पताल सधैँ उस्तै रहनेछ ।  किनकि केही ठाउँबाट हामी बाहिर निस्कन्छौँ, तर ती ठाउँहरू कहिल्यै हाम्रो मनबाट बाहिर निस्कँदैनन् ।
धन्यवाद वीर अस्पताल ।  मेरो जीवनका २५ अविस्मरणीय वर्षहरूका लागि ।  मलाई सिकाएकोमा । मलाई हुर्काएकोमा । मलाई चिनाएकोमा । र मेरो जीवनको एउटा अभिन्न हिस्सा बनेकोमा ।

२५ वर्ष बिते ।
तर यात्रा अझै बाँकी छ…
यात्रा जारी छ…